PARANOIA

kisses and i love you

2009-07-26T04:09:00.000-07:00

for evaluation...pero ipopost ko na rin...hehehe...

Kisses and I Love You
Chapter 1
“Sige ikaw Lia ang prinsesa at ako naman ang prinsipe.”nakangiting suhestiyon ni Louis. Sa tikas at galing magdala ng damit ng kababata maski ang mga tagalabas ng sudivision na mga tsikiting na pawang mga kapitbahay niya ay napapasayal sa subdibisyong iyon.
“Ano? Iyan ang trono natin. At mula sa punong ito hanggang sa pader na iyon ang kaharian natin.”Dagdag pa ng kababata. Hindi na siya nagdalawang-isip na sumang-ayon dahil para sa kanya ay ang kababata ang prinsipe niya at alam niyang darating ang panahon ay magiging asawa niya ito. Lalaki itong matikas at guwapo at para mapantayan ito ay lalaki rin siyang maganda.
Uupo na sana siya sa ugat ng puno na nagsisilbing pinakatrono ng prinsesa nang may kamay na kumapit sa kanyang bulaklaking bestida. At hindi malinis ang kamay na iyon.
“Ano naman ako?”Nakagat niya ang ibabang labi sa pagpipigil sa namumuong inis. May humirit na naman. Una ay nadelay ang pamamasyal nila ni Louis dahil kailangan na sabayan nila ang bagal ng paglalakad ni Kiel. Kahit siguro makipagkarera pa ang pagong sa nakababatang kapatid ni Louis ay talo pa rin ang bubuwet na si Kiel. Pangalawa ay sa halip na si Louis ang asawa niya sa bahay-bahayan ay ang bubuwet na hanggang balikat lang niya ang nagpresenta na maging asawa niya. At heto na naman humihirit pa ang bubuwet. Di na nakontento sa pambubuwisit sa kanya. Kung susumahin ay okay na sana ang ‘date’ nila ni Louis kung hindi lang sumama ang asungot na si Kiel. Pitong taong gulang lang ito at mas matanda lang sila ni Louis dito ng dalawang taon pero kung makapang-asar ito ay sobrang-sobra.
Lumapit si Louis sa nakababatang kapatid. “Ano ang gusto mo maging?”
“Prinsipe ni Ate Lia.”
Kung wala lang si Louis ay malamang na inaway na niya ang bubuwet na si Kiel. Malamang ay ihuhulog niya ito sa ilog pasig o di kaya ay ipapakain nalang sa mga leon na nasa Manila Zoo nang matuto itong magpakabait.
“Prinsipe ni Ate Lia”, gagad niya sa sinabi nito. Ito prinsipe niya? Mahabaging langit kung ito lang din ang magiging prinsipe ay pipiliin nalang niyang maging isang hamak na alipin kaysa maging ala David and Goliath ang tema ng love story niya. Isa pa ay love story tulad ng kina Snow White ang gusto niyang mabuo at hindi alamat.
“Okay lang ba sa’yo Ate Lia na ako ang prinsipe mo?”may halong pagmamakaawa sa boses nito. Puwede siyang umiling pero sumenyas si Louis na pumayag siya.
Napatango nalang siya kahit nginangatngat ng inis ang puso niya.
Seventeen years later…
“Bert! Bert!”narinig niya ang malakas na pagtawag sa pangalan niya pero abala pa siya sa pag-iinspeksiyon sa ilalim ng kotseng kanyang ginagawa kaya di siya nakatugon sa pagtawag sa kanya. Ginagawa niya iyon para pulido ang kanyang trabaho. Mahirap nang magkaaberya at baka mawalan pa siya ng mga suki. Iyon pa naman ang inaasahan niya at ng dalawang kapatid niya. Mula nang mamatay ang kanyang Tatay ay siya na ang nagsilbing ama at ina sa dalawang nakababatang kapatid kaya todo kayod siya. Kung kinakailangan rin ay nag-oovertime siya para makahabol sa naipangakong petsa. Katulad nalang ng tsekot na iyon na naipangako niyang sa araw na iyon ay puwede nang kunin ng kababata kaya hayun tuloy wala siyang tulog.
Napatango-tango siya nang masigurong maayos niyang nagawa ang sira kahit na alam niyang nang mag-uumaga na ay nagpaparamdam na ang antok sa kanya.
Hindi pa rin talaga kumukupas ang galing ko, nakangiting papuri niya sa sarili.
“Bert umahon ka muna. Nandito na kaibigan mo,”ani Mang Nanding na nakatayo na sa may paanan niya. Nakita niya ang pares ng paa na nakasuot ng makintab na leather shoes.
Inilagay niya sa bibig ang flashlight at gamit ang dalawang kamay ay pinagulong na niya ang hinihigaang board palabas. Gamit ang bimpo na nasa kanyang bulsa ay pinahid niya ang pinaghalong pawis at grasa na nagsilbing make up niya.
Inamoy niya ang bimpo. Perpektong kombinasyon! Iba talaga ang amoy ng grasa at pawis na pinagsama. Tinalo pa sa lakas ng amoy ang bagong cologne na prinopromote ni Angel Locsin.
Tatayo palang sana siya nang may naglahad ng kamay sa kanya. Hindi niya napigilang mapatingala. The man as always is breathtakingly handsome. She can’t help but stare at those chinito eyes that turns into slit when he smiles, the slightly crooked nose na resulta ng pagkakaaksidente nito limang taon na ang nakakaraan, those thin lips na hindi na niya mabilang kung ilang babae ang nahalikan at naiisip palang niya iyon ay tadtad na ang puso niya ng selos. She’s been admiring every inch of this adonis for a long time now. Hindi niya alam kung kailan nagsimula ang paghangang sumibol sa kanyang puso pero sigurado siyang this man would always be a part of her.
Tumikhim ito. “Tapos na ba ang assessment?”kumurba ang labi nito sa isang simpatikong ngiti. Nakagat niya ang ibabang labi. Huh!Nahuli na naman siya nito. Naramdaman niya ang paghawak nito sa braso niya at ang paghila nito sa kanya patayo.
“Akala ko pa naman ay kung sino.”pagsisinungaling niya nang makabawi sa pagkapahiya. Talagang kanina pa niya hinihintay ang pagdating nito. Ilang araw rin bumalik ang insomnia niya dahil sa ikuwenento nitong magandang babae na nakilala nito.
Hindi ba ako maganda? Natampal niya ang kanyang noo. Kalokohan nga naman ang naiisip niya. Muntik na niyang makalimutan na hindi pala siya babae sa paningin nito. Ang babae para dito ay ang tipong magsusuot ng bestida at hindi kupasing maong at oversized na t-shirt. Ang babae para dito ay di makabasag pinggan sa kahinhinan hindi katulad niya na pati bungo ng tao’y mababasag kapag siya’y nagalit. Ang babae para dito ay mabini kung magsalita at di tulad niya na usapang kalye palagi ang sinisimulan. At ang babae para dito ay inaalagaan di tulad niya na laging nagsisilbing knight in shining armor nito.
“Natapos mo na ba?”nag-aalangang tanong nito.
“Huh?”palagi talaga siyang natatameme kapag kasama ito.
“Gagamitin ko kasi bukas. May seminar akong dadaluhan sa Cavite.”nakangiting sabi nito exposing a pair of dimples. Ang cute talaga ng mokong.
“Okay pa sa alright bes’.”pakuwelang sagot niya kahit ang gusto lang niya sabihin sa mga oras na iyon ay ‘pahawak nga sa pisngi mo’. Inunahan nga naman siya ng pagkatorpe niya.
“Sigurado ka? Baka naman ikaw ang di okay ngayon. Sinabi ni Manong Nanding na nandito ka magdamag,” nakakatouch na nakakatense ang concern na ipinapakita nito. Sinaway niya ang sarili at pinagana ang maliit na bahagi ng kanyang utak na sa tingin niya ay may natitira pang katinuan. Inabot niya sa lalaki ang susi. “Itest drive mo.”
Hawak ang susing inabot niya ay naglakad na ito sa inayos niya na tsekot. Muntik pa siyang mapalundag sa kabiglaan ng lumingon ito.
“Not coming with me?”
“Huh? Ah! Hindi. Marami pang trabaho dito.”pagsisinungaling niya. Sa estado niyang iyon ay hindi siya makakakuha ng ganda points dito.
Nagpaalam ito kay Manong Nanding. Nagflying kiss pa ito sa kanya bago sumakay sa kotse. Minaniobra nito iyon at pinaharurot. Ilang sandali pa ay wala na sa paningin niya ang itim na mazda.
Palagi nalang siya nitong iniiwan. Kailan kaya ito aalis ng hindi nakatalikod sa kanya? Kailan kaya siya magiging babae sa paningin ni Louis?
Ah! Kalokohan na naman ang naiisip niya. Imposible yatang mangyari iyon lalo na at ang dahilan kung bakit naging parang lalaki siya ay si Louis. Kinailangan niya na magpakatigasin para panatilihin ang pagiging malapit niya sa kababata. Napabuntong-hininga nalang siya.
“Ang lalim nun ah,”komento ni Mang Nanding na di niya namalayan na nakalapit na pala. May inabot ito sa kanyang susi.
“Nag-aberya daw ang sasakyan ng biyenan mo kaya kailangan na hilahin,”panunukso nito. Suki rin kasi ng talyer ang Tita Anna niya, Mama ni Louis.
“Walang problema boss,”sumaludo pa siya dito bago sumakay sa truck. Iyon lang kasi ang puwede niyang magamit.

“Okay na iyan bossing. Balikan mo nalang sa Sabado at mapapalitan ko na ang piyesa niyan,”pag-iimporma niya kay Manong Ben. Pinunasan na niya ang kamay na puno ng grasa. Inaasahan niyang si Tita Anna ang sakay ng tumirik na pajero pero mali pala ang hula niya. Ang bunso pala ng pinapangarap niyang maging biyenan ang sinundo ni Manong. Pagkatapos ng mahigit sampung taon na pamamalagi sa Estados Unidos, Kiel’s back.
Nagtayuan ang balahibo sa batok niya at isa lang ang ibig sabihin nun, may nakatingin sa kanya. As if on cue ay lumipad ang paningin niya sa lalaking nakasandal sa pajero na hinila niya. Hindi niya inaasahan na ang abuhing mga matang iyon ay sa kanya nakatutok. Well, hindi niya talaga gustong titigan pa siya ng mga matang iyon dahil naaasiwa siya. Ano na naman ba ang naiisip ng tao na ‘to at sa kanya nakatingin samantalang marami naman ibang bagay na puwede nito pagtuunan ng pansin? Baka nayayagitan lang. Atraksiyon nga naman siguro ang grasa niya sa mukha.
Lumapit siya dito.
Napagtanto niyang malaki na ang pinagbago ni Kiel. Hindi na ito ang tila tambay sa kanto o di kaya ay adik na nakikita niya sa bahay ng mga Rodriguez sa tuwing sinusundo niya si Louis para sabay silang pumasok sa eskuwela. Hanggang balikat nalang siya nito samantalang noon ay pandak talaga ito. His raven black hair is perfectly trimmed giving him a mature and neat look. Wala na ang buhok na pinaliguan nito ng gel noon. And gone was the boyish smile, for an arrogant grin is drawn in that sensually firm mouth now. Ang matangos na ilong nito ay bumagay sa aroganteng aura nito. Kung si Louis ay tsinito, si Kiel ay pinoy na pinoy. Ito ang tipong titilian ng mga dalagingding, dalaga, at ng mga nagpapakadalaga.

Alam niyang hindi makapaniwala si Lia sa mga pagbabago niya. Again under her scrutiny he feels unsure of whether he really changed for the better pero naaliw siya dahil hindi talaga nito itinago ang pag-oobserba sa kanya mula ulo hanggang paa. Well look at him all she want.
He changed hindi para maikumpara sa Kuya niya kundi ang maipakita kay Lia na hindi siya hopeless case. Ang pinakaayaw niya sa lahat ay ang marinig na kaparehos na siya sa Kuya niya dahil kapag nangyari iyon ay parang inamin na rin niya na pumapangalawa lang siya sa Kuya niya at tinatanggap niyang hindi niya mahihigitan ang nakatatandang kapatid.
Mula sa madungis na mukha, maluwag na t-shirt at ginupitang pantalon ay di pa rin nagbabago ang Lia na kilala niya. Tigasin pa rin ang imaheng ipinapakita nito. Hindi na talaga nabalik ang malaprinsesa nitong aura nung mga bata pa sila. Matamang tiningnan niya ang mukha ng dalaga kung kahit katiting man lang ay may nabago dito at isang simpleng kasagutan lang ang nakuha niya, wala.
Tumaas ang mga mata ni Lia at muntik na siyang magsisi sa ginawang pagsuri sa mga pagbabago ni Kiel when she saw the glint of amusement in his eyes telling her that he’s been aware of her bold assessment.
Tumikhim siya at painosenteng iniwas ang tingin sa mga mata nito. Ang intensidad ng mga titig nito ay hindi pa rin nagbabago.
“Sir natingnan ko na po ang sasakyan niyo at may mga piyesang kailangang bilhin. Hindi pa iyan puwedeng gamitin ngayon kaya itatawag ko nalang po kayo ng taxi.”
Dinedma nito ang sinabi niya at bumaling sa driver.“Manong Ben you can just take a cab,”inabutan nito ng pera si Manong Ben. “And Lia you take me home?”baling nito sa kanya.
“Huh?!”hindi makapaniwalang tanong niya. Aba! Ang galing naman ng lalaking ito. Puwede naman na humingi ito ng pahintulot na hiramin nalang ang sasakyan o di kaya ay sumakay nalang din ito ng taxi pero mas pinili pa nitong utusan siya na maging driver nito. Napailing nalang siya. Mali ang konklusyon niya na nagbago na ito dahil hanggang ngayon ay pinatataas pa rin ng lalaking ito ang presyon niya. Bubuka sana ang bibig niya nang senyasan siya ni Mang Nanding na huwag tumanggi. Wala na siyang napagpilian pa kundi ang kunin ang susi ng second hand na kotse ni Manong Nanding at tinungo ang sasakyan na nasa sulok ng talyer.
“Sakay na,”tawag niya dito bago sumakay sa driver’s seat.
“Gusto ko lang ipaalala sa ‘yo na hindi Lia ang pangalan ko. Nakakaasiwang pakinggan. At huwag mo rin susubukan na tawagin akong Bertilia dahil hindi ko gusto ang mabantot kong pangalan. Bert ang itawag mo sa ‘kin at magkakasundo tayo.”pormal na sabi niya nang makasakay na ito.
“Really? I happen to remember that Kuya Louis calls you Lia,”painosenteng sabi nito pero alam niya kung ano ang tinutumbok nito. Nanahimik nalang siya dahil siguradong hahaba pa ang diskusyon nila kung papatulan pa niya ang pasaring nito. Wala silang imikan habang nagmamaneho siya pero alam niyang may mga pares ng matang nakatitig sa kanya at hindi siya komportable sa ginagawa nito.
“Itigil mo ang pagtitig sa ‘kin kung gusto mong makarating ng buhay sa bahay niyo,”babala niya rito at parang hindi man lang ito nasindak sa sinabi niya dahil hindi nito iniwas ang mga mata sa kanya.
“Iliko mo diyan sa kanto,”utos nito.
“Diretso ang bahay niyo,”nakatingin sa unahan na sabi niya. Baka naman kasi nalilimutan na nito ang daan patungo sa bahay nito.
“I said take a left turn,”naiinis na sabi nito. Alam niyang seryoso ito sa iniuutos nito pero hindi na niya makakaya pang magtagal na kasama ito. Mapapanis ang laway niya.
Inihinto niya ang kotse sa tapat ng mansiyon ng mga Rodriguez. Alam niyang galit ito kaya hindi na siya nagsalita. Hinintay niya lang na bumaba ito at marinig ang malakas na pagsara ng pinto sa gawi nito pero ilang sandali na ang lumipas ay hindi pa rin ito kumikilos.
“Nandito na po tayo,”sinadya niyang gamitan ng po ang sinabi para ipakita dito ang pagkakaiba ng estado nila. Nang hindi pa rin ito kumilos ay inabot niya ang pinto sa may gawi nito at huli na para maisip niyang isang pagkakamali ang ginawa niya. Hinawakan nito ang braso niya at hinila siya palapit dito. Napasubsob ang mukha niya sa dibdib nito.
“Gusto mong upakan- ouch!”napahawak siya sa kanyang ulo na tumama sa baba nito nang subukan niyang tingalain ito. Malas nga naman. Sinubukan niyang bawiin ang braso mula dito pero parang posas na nakapaikot sa braso niya ang kamay nito.
“Kiel kung ayaw mong masaktan ay pakakawalan mo ako ngayon din,”pinagdiinan niya ang bawat salita.
“Masaktan? Are you serious? I have the control over you and you’re still able to give a threat. No, Ate Lia I won’t release you. I’m beginning to feel comfortable in this position.”determinadong sabi ni Kiel.
Chapter 2
Pilit kumakawala si Lia sa hawak niya but he’s determined to keep her still. He missed her fragile body so much. He missed holding her close like the good old days where in he deliberately harassed her. Harassment is an exaggeration pero iyon ang tingin nito sa pangungulit at pang-aasar niya. Hindi nito alam na he’s just ‘harassing’ her to get her attention that was all focused on his beloved brother. Sampung taon na pinigil niya ang sarili na makibalita tungkol dito. Sampung taon na binigyan niya ito ng pagkakataon na makuha ang puso ng Kuya niya at ang sampung taong iyon ay tapos na. He’ll take what righteously belong to him. Ten years na palugit ang binigay niya at inaasahan niyang maraming magbabago but still he returned to see the same Lia of ten years ago. Naïve and sweet Lia who is still in love with his dear brother. She never listened to him. She never treated him seriously. Para dito ay isa lamang siyang sakit ng ulo na dapat iwasan and the more he’s challenged to be close to her. Gusto niyang lampasan ang kung ano man ang mayroon si Lia at ang kapatid. Naaalala pa niya noon na hinahatid siya ng kapatid sa paaralan kasama si Lia. Kasama lagi si Lia dahil para na itong tuko na nakadikit sa kapatid.
Huwag mo ako tawaging Lia. Napangiti siya ng mapakla nang maalala ang sinabi nito. She wouldn’t allow him to see her as a woman samantalang sa Kuya Louis niya ay parang musika ang naririnig nito sa tuwing tinatawag itong Lia. Anong gusto nitong itawag niya? Bert? A name fit for a guy and would never do justice to such pretty face. Isang kariktang hindi kailangan ng kolorete sa mukha. Isang kagandahan na nakatago sa dumi ng grasa.
He held her chin up to meet his gaze. And for the nth time there was no warmth in those eyes. Ang nakikita niya ay galit. Siguro ay umabot na sa limitasyon ang pasensiya nito. Ang matamis na ngiti nito ay para lang sa kanyang mahal na kapatid. Ang malambing na boses nito ay nakalaan lamang sa kanyang kapatid. Ang puso nito ay nakareserba na para sa kanyang Kuya. Mukhang mahihirapan siyang makuha ang gusto sa pagkakataong iyon.
He placed a kiss on his fingertip and placed it on her lips afterwards. A simple kiss from him to her. Magsasalita sana ito nang may kumatok na sa bintana sa gawi niya. Mula sa loob ay nakita niyang ang Kuya Louis niya ang kumakatok sa bintana ng sasakyan. Napatingin siya kay Lia at nakita niya ang takot sa magandang mukha nito. Was she afraid that Louis will see them in such an awkward position? Hindi pa ba sinabi dito ng Kuya Louis niya ang magandang balita? Ano kaya kung siya ang magsabi dito? Kaya ba niyang makita kung paano madudurog ang puso nito sa maririnig? Heck! No! Naulit ang pagkatok sa bintana. He unwillingly released her. Parang may nakakahawang sakit na lumayo ito sa kanya.
“Huwag ka nang bumaba. Kakailanganin ka na ni Mang Nanding. Ako nalang magsasabi kay Kuya na marami pa ang nakapilang sasakyan na dapat mong ayusin.”bilin niya dito bago binuksan ang pinto sa may gawi niya.

Welcome gimik daw para kay Kiel at hindi na siya nakatanggi pa dahil si Louis ang nagyaya. Katulad ng nakasanayan ay sa San Gabriel Resort napunta ang tropa. It’s a two hour trip away from the city kaya convenient na rin na bakasyunan.
Ang highlight ng pagpunta sa lugar ay inuman. Pakiramdam niya ay dalawa na ang Louis na nakikita niya. Alam niyang lasing na siya pero iyon naman talaga ang gusto niyang mangyari. Kapag lasing siya kasama sina Louis at ang barkada ay binibaby siya ng kababata. Aabutin na naman sana niya ang baso dahil sa kanya na naman natapat ang bote nang maunahan siya ni Kiel.
“Totoy ibigay mo sha kin iyan.Pakialamero kang bubuwet ka.”
Pati pagsasalita niya ay apektado na. Sa nanlalabo niyang mga mata ay nakita niya ang seryosong mukha ni Kiel bago inisang lagok ang laman ng baso.
“Boring na to. Body shots naman!” suhestiyon ni Bryan na sinang-ayunan naman ng lahat. Unang dalawang ikot ng bote ay si Bryan ang natapatan ng bote at ang girlfriend nitong si Sheila ang tagatagay nito. Sa ikatlong ikot ay sinusuwerte yata siya dahil kay Louis natapat ang bote. Kinuha na niya ang baso at sinalinan ng alak. Nakangiting inilahad niya iyon kay Louis pero sa halip na si Louis ang kumuha sa baso ay si Kiel ang lumagok sa laman nun. Inubos nito ang laman ng baso at nang-uuyam na ngumiti sa kanya. Ang suwerte niya ay naging malas pa. Baka kung ano ang isipin ng mga kasama sakaling magpapass siya dahil si Kiel ang umako sa parusa ni Louis. Napakalakas ng magnet ng mga mata ni Kiel dahil hindi na niya maiiwas ang mga mata dito. Naghahamon ang mga matang iyon at hindi siya duwag para umurong sa hamon nito. Umisod ito sa tabi niya na nakapagpaigtad sa kanya at siguradong naramdaman nito iyon. Inilapit nito ang mukha sa kanya para kunin sa pagitan ng kanyang mga labi ang hiniwang kalamansi. Ipinikit niya ang mga mata at ewan kung nananadya ba ito dahil naramdaman niya ang pagdampi ng labi nito sa labi niya. Pigilan man niya ay naging hyperactive pa rin ang kanyang puso. Shacks! Di siya dapat makaramdam ng ganoon. Si Louis ang target niya at hindi siya dapat magpadala sa pangugulo ni Kiel.
Hinigit niya ang paghinga nang maramdaman ang mainit na hininga ni Kiel sa balikat niya and the touch of his tongue moving on circles on her skin sent high volts of electricity throughout her body. Iyong tipong kuryente na naramdaman niya nang magground iyong outlet nila sa bahay.
“Tama na iyan!” Whew! Napausal siya ng pasasalamat kay Louis. Kung hindi siguro nagsalita si Louis ay malamang namatay siya sa kawalan ng hangin sa katawan dahil sa paghigit niya sa kanyang hininga. Iminulat niya ang nakapikit na mga mata at nakitang inililigpit na ni Louis ang bakanteng bote. “Mas mabuting magpahinga na tayo. Maaga pa tayong babalik sa Maynila bukas.”
Nag-aalinlangan man ay napasunod na ang lahat kay Louis. Iba talaga ang awtoridad na taglay ng kababata. Hindi nakaiwas sa paningin ni Kiel ang dreamy look na iniukol niya kay Louis and she’s too drunk to even pay attention to it.
“Lia kaya mo pa bang maglakad?”
Siguradong di pa siya nakakadalawang hakbang ay matutumba na siya pero napatango siya sa itinanong ni Louis.
“Mauna ka na sa cottage. Huwag mo lang ilock ang pinto dahil susunod rin naman ako kaagad.”
“Okay bes’”sumaludo pa siya na parang sundalo. Tulad ng mga nagdaang outing ay siya ang kasama ni Louis sa cottage at walang halong malisya iyon para sa kababata.
Nagsimula na siyang maglakad papunta sa direksiyon ng cottage nila ni Louis at sa sobrang kalasingan ay hindi lang siya natumba kundi nawalan pa ng malay tao.

Hinigpitan pa niya ang pagyakap sa kanyang unan. Teka nga muna ba’t matigas na ang unan niya ngayon? Sa pagkakaalala niya ay bumili siya ng bagong unan. Dahan-dahang minulat niya ang kanyang mata at ang nakangiting mukha ni Kiel ang nasilayan niya. Napatingin siya sa kamay niyang nakayakap sa lalaki. Parang may nakakahawang sakit na lumayo siya dito.
“Anong nangyari?”
“Alam kong hindi mo mapipigilan ang sarili mo kung si Kuya ang kasama mo sa kuwarto kaya dito kita dinala sa cottage ko.”balewalang sagot nito.
“Hoy! Matino akong tao. Kahit na sa tingin mo ay para akong aso na bubuntot-buntot sa Kuya mo ay hindi ko naman magagawang bumaba sa lebel na sinasabi mo.”alam niyang gumana na naman ang pagkabungagera niya. Nawala naman sana ang pagkabungangera niya. Mukhang bumabalik na naman iyon dahil kay Kiel.
Itinaas nito ang kaliwang kilay. Parang ipinapahiwatig na hindi ito naniniwala sa depensa niya. Tiningnan nito ang kanyang mukha tapos nagtatawa.
Naman! Kagigising lang pala niya. Tumaas kaagad ang kamay niya para bistahin kung may dumi sa mata niya o di kaya ay may marka ng laway sa bibig niya.
Wala naman siyang nakuhang dumi. Binatukan siya ang aliw na aliw pa rin sa pagtatawa na si Kiel. “Siraulo ka talaga. Makaalis na nga baka hinahanap na ako ni Louis.”Tatayo na sana siya nang ipatong ni Kiel ang paa sa paa niya at di biro ang bigat ng paa ni Kiel kaya hindi siya nakabangon mula sa kama.
“Muntik ko nang makalimutan na Santa ka pala pagdating kay Kuya. Gusto mo turuan kita kung paano gahasain si Kuya?”
Inungusan lang niya ito. Di niya inaasahan ang sunod na ginawa nito. In just a click of a finger ay nakapaibabaw na ito sa kanya at hindi man lang niya maramdaman ang bigat nito dahil kinokontrol nito iyon.
Nakikipaglaro na naman ang bata. Mapagbigyan nga. Ngumiti siya ng ubod tamis at nagkunwaring attentive sa sinasabi nito. “Tapos?”
“Kiss him on his forehead,”hinalikan siya nito sa noo. “On his nose.”dinampian din ng halik nito ang tungki ng ilong niya. “And on his lips.”Bababa na sana ang mukha nito para halikan siya nang itulak niya palayo ang mukha nito.
“Tama na. Alam ko na ang gagawin ko.”
Nagtatawa ang lalaki sa sinabi niya.
Sa inis ay kinuha niya ang unan.“Tabi diyan,”hinampas niya ito at padabog na tumayo na at iniwan ito.
Chapter 3
Katulad ng mga naunang pagkakataon ay siya ang di nakatiis sa kababata. Mula kasi nung welcome party para kay Kiel ay nagderklara ito ng one sided cold war. Di na ito nanggugulo sa talyer, tumatawag o kahit pagtext man lang ay nakalimutan na nito. Dahil mahalaga sa kanya ang kababata ay siya na mismo ang naghanap ng paraan para makapasok siya sa teritoryo nito. Ang sandata niya sa pagsugod sa teritoryo ng kaibigan ay isang soft bound na algebra book. Pagkatapos ng kalahating oras na peace talk niya ay natapos din ang one sided cold war kaya heto at para siyang timang na ngingiti-ngiti pa rin kahit palabas na siya ng bahay nila Louis. Sino ba naman ang hindi sasaya? Bati na sila ng kababata. To be exact ay tatlumpong araw, labindalawang oras at sampung minuto silang hindi nagkita at nagkausap ng kababata at ang panahon na iyon ay ang pinakamahabang pagkakawalay nila ni Louis.
“When will I see you again?”nahinto ang pagbukas niya ng gate.
“I’ll call you,”kilala niya ang boses na iyon. Kahit siguro bulag pa siya ay di niya makakalimutan ang boses ng numero uno niyang kaaway. Dahan-dahang binuksan niya ang gate just enough to see kung sino ang kausap ni Kiel.
“I’ll be expecting it,”malanding sabi ng seksing babae. Kung pagbabasehan ang suot na bestida ng babae ay masasabi niyang sopistikada ito. Ewan lang niya kung maganda ito dahil nakatalikod naman ito sa gawi niya.
Nakasandal si Kiel sa hood ng kotse at ang babae ay nakatayo ng ilang dangkal mula rito. Lumapit ang babae dito at ikinulong ang mukha ng binata sa mga palad nito.
Ewww! Baka kung sinong tao o anong bagay ang nahawakan ng palad na iyon. Dapat eh nagalcohol man lang ito.
Ang sunod na nasaksihan niya ay ang walang kiyemeng paghalik ng babae kay Kiel na tinugon naman ng lalaki.
Kung kanina ay ewww lang ang nasa isip niya ngayon ay super ewww na. Sigurado siyang galing pa sa bar ang dalawa at amoy alak ang hininga ng mga ito. Hindi man lang nagmouthwash ang dalawa.
Ang pamimintas sa ginagawa ng dalawa ay nasapawan ng pagkamangha niya sa eksibisyon na ginaawa ng dalawa. Pakiramdam niya ay aatakehin siya sa puso sa kanyang nakikita. Iba na talaga ang moralidad ng kabataan ngayon. Kahit sabihing dalawang taon lang siya matanda kay Kiel ay hindi siya naapektuhan ng tinatawag na modernisasyon ng henerasyon nito. Sabagay sa Estados Unidos nga naman ito naglagi kaya malamang ay natural nalang para dito iyon. Mas nanlaki pa ang mata niya nang tumaas ang antas ng ginagawa ng dalawa. Iba ang intensidad ng nakikita niya sa mga napapanood sa telebisyon. Kung baga sa laro ay level 1 lang ang napapanood niya sa telebisyon samantalang ang nakikita ng dalawang mata niya ay level 8 na. Gustuhin man niyang isara uli ang gate ay tila naparalisa na ang kanyang buong katawan.
Hinapit ni Kiel ang babae sa beywang holding the lady closer. Naging malikot ang kamay nito. Exploring the lady’s body. Bumaba ang mga labi nito sa leeg ng babae. Hindi na niya maikurap ang kanyang mga mata. Nakatutok lang siya sa ginagawa ng dalawa.
Anong gagawin niya? Kikilos na ba siya? Ipipikit na lang ba niya ang kanyang mga mata? Hindi pa man siya nakakapagdesisyon kung aalis ba siya sa kinatatayuan o hindi ay napatingin sa gawi niya si Kiel habang ipinagpapatuloy ang ginagawa nito. Nahuli nito ang kanyang mga mata. Amusement was displayed in his eyes. Parang timang na naitakip niya ang kanyang kamay sa mga mata at hindi epektibo ang pagtatakip na ginawa niya dahil gumawa pa rin ng paraan ang mga mata niya para makasilip. He winked at her.
Natatarantang tumalikod siya pabalik sa loob at di sinasadyang nauntog siya sa itaas na frame ng gate. Isinara niya ulit ang gate pero di siya umalis doon. Hinimas niya ang kanyang ulo na tumama sa bakal. Siguradong may tutubong bukol dun at hindi iyon ang inaalala niya sa pagkakataong iyon.
Pinilit niyang magpakabingi pero on red alert ang kanyang pandinig. Ilang sandali pa ay ang tunog ng palayong sasakyan ang narinig ng sensitibo niyang pandinig. Umalis na yata ang malanding babae at ang ibig sabihin nun ay…
Shacks! Hindi siya dapat makita ni Kiel. Siguradong masasabon siya kung sakali dahil nakita nitong nakatingin siya. Nakarinig siya ng yabag na papalapit sa gate. Saan siya magtatago?
Bahala na…
Sumiksik siya sa likod ng mataas na halaman. Tahimik siyang nagdasal na sana ay isipin nitong pumasok siya sa loob ng bahay. Bumukas na ang gate at gaya ng inaasahan niya ay pumasok si Kiel with the first two buttons of his polo undone. May ginawa pa ba ito at ang malanding babae maliban sa primitibong paghahalikan ng mga ito? Ipiniling niya ang kanyang ulo. Kung anu-ano na ang iniisip niya.
Isinara nito ang chain ng gate. Paano pa siya makakasalisi dito? Mamaya nalang niya iyon iisipin basta ang importante ay hindi nito madiskubre ang pinagtataguan niya. Muntik na siyang mapasigaw sa sakit nang ilang langgam ang nagpiyesta sa paa niya at mabuti nalang nagawa niyang tiisin ang sakit. Tumamis siguro siya ngayon. Naiinis na pinatay niya ang mga langgam na umatake sa kawawang binti niya. Nang ibaling niyang muli ang paningin sa kung saan niya huling nakita si Kiel ay wala na ito doon.
Lumabas na siya sa pinagtataguan. Pinagpag niya ang mga dahon na dumikit sa kanyang t-shirt at Naglakad na papunta sa gate.
Wow! Hindi lang pala ang chain ng gate ang isinara pati rin pala ang padlock ay nakakabit din. Ang suwerte talaga niya. Kailangan pa niyang bumalik sa loob para manghiram ng susi.
“Alam kong lalabas ka rin,”anang tinig mula sa kanyang likod. Hinintay lang nito na lumabas siya sa pinagtataguan. Humarap siya dito. Ipinakita nito sa kanya ang bungkos ng susi at malamang ang isa doon ay ang susi sa padlock na nakakabit.
May nakaamba na namang KAMALASAN in capital letters. Kumbaga sa Chinese na symbol ay YinYang si Louis at Kiel. Si Louis ang suwerte niya samantalang si Kiel naman ang malas niya. Walang kuwenta kung hihingin niya dito ang susi dahil siguradong hindi nito ibibigay iyon. Babalik nalang siya sa loob para manghiram ng susi sa Mama nito.
Humarang ito sa dadaanan niya. She moved to the side pero sumunod lang din ito. Para na silang nagpapatintero sa lagay na iyon at tila naaliw ito pero siya ay hindi. Pagod siya at ang makipaglaro sa isang batang isip na maniac ay wala sa plano niya.
“Maluwag ang daanan kaya huwag kang haharang-harang sa ‘kin,”kalmadong sabi niya pero nagbingibingian lang ito. Nagsukatan sila ng tingin. Hindi niya matukoy kung ano ang itinatakbo ng utak nito dahil mula sa simula pa ay hindi niya kabisado kung anong ugali meron si Kiel at wala siyang balak na alamin pa. Baka mas lumuwag pa ang turnilyo nito sa mahigit sampung taon na pamamalagi sa Estados Unidos.
“Huwag mong sagarin ang pasensiya ko,”
Naglakad ito palapit sa kanya at umatras naman siya palayo rito. Ang paglalagay ng distansiya ang hindi niya dapat makalimutan na gawin. Nagpatuloy siya sa paghakbang palayo dito hanggang sa naramdaman na niya sa kanyang likod ang gate. Ang tapang na meron siya kanina lang ay tinangay na ng hangin. Itinukod nito ang dalawang kamay sa gate imprisoning her. Napalunok siya nang maamoy ang alcohol sa hininga nito.
Nang magtama ang kanilang mata ay parang bulang naglaho ang pangalan ni Louis sa kanyang isipan. Ibinaling niya sa hardin ang mga mata. Bumibilis kasi ang pintig ng puso niya kapag tumititig siya sa mga mata nito.
“I caught you staring,”
“Nagpapatawa ka ba? Palabas palang ako nang…”her voice trailed off. Naman! Hindi siya komportable kapag mga ganoong ‘bagay’ na ang pinag-uusapan. Tigasin siya at hindi sensuwal mag-isip. Bakit pa kailangan pa siyang komprontahin nito? Puwede naman na kalimutan nalang nito na may nakita siya at ganun rin naman ang gagawin niya.
“I know you were there from the very start.” Puno ng kumbiksyon na sabi nito.
Aba! Alam naman pala nito na may nakatingin, nag-eksibisyon pa rin ito.
“Mas okay sa ‘kin kung aaminin mong nakita mo lahat.”
“Hindi naman lahat. Ahw!”nailagay niya sa matabil niyang bibig ang kamay.
“I’ll be listening and answering your questions,”Kung makapagsalita ito ay para itong propesor na nakikipag-usap sa isang estudyante.
“Hin…Hindi ko iyon sinasadya. Sorry na.” Tumingin siya dito at nagbigay ng pilit na ngiti. Iniwas rin niya kaagad ang mga mata dito.
“I don’t accept apologies.”
“Nagsosorry na nga,”
“Hindi naman ang paghingi mo ng tawad ang gusto kong marinig. Demonstration lang iyon kanina.”
“Demonstration?”
“Oo Ate Lia.”patuyang sabi nito. Ang paraan ng pagtawag nito sa kanya ay hindi para magbigay respeto na hindi niya napansin noon pa man kaya umabot sa ganito ang lahat. “I hope you were paying attention dahil kailangan mong magreturn demonstration ngayon,”
Return demonstration? Nagbibiro na naman ba ito? Iyon na yata ang pinakanakakatakot na biro nito. Nagpakawala siya ng pilit na tawa na natigil rin nang mapagtantong seryoso na ito.
Napalunok siya.
“Hindi na nakakatawa ang biro mo,”Hindi ito sumagot at sinamantala naman niya iyon para humakbang palayo dito pero hinawakan siya nito sa balikat and pinned her back sa bakal na gate. Nang ibalik niya ang tingin dito ay matamang nakatitig ang mga mata nito sa kanya. Pilit siyang kumakawala sa mahigpit na pagkakahawak ng kamay nito pero walang nangyari. Inilapit nito ang mukha sa kanya at amoy na amoy na niya ang alak sa hininga nito. Bumaba na ang mukha nito palapit sa kanya at alam na niyang hahalikan siya nito kaya mabilis na iniwas niya ang mukha. Hangin lang ang nahagip ng labi nito.
“Makakarating sa Kuya Louis mo itong kalokohan na ito,” an empty threat na lumabas sa bibig niya. Sa kanilang dalawa ay siya siguro ang mas may motibo na ilihim ang ang pangyayaring iyon. Nang marinig nito ang pangalan ni Louis ay nagsalubong ang makapal na kilay nito.
“You even don’t know how to kiss. Iyan ba ang natututunan mo kay Kuya? Kung gus-”
Hindi na nito natapos sa pagsasalita dahil pinatikim niya dito ang isang malutong na sampal. Kung tutuusin ay kulang pa iyon at di niyon matutumbasan ang pang-iinsulto nito sa kanya.
“Hindi ako humahalik ng mga taong may hikaw sa labi baka matetano ako. Mahal na ang injection ngayon. Sa isang kapus-palad na tulad ko ay mas mahalaga ang buhay ko kaysa pagnanasa.”pang-iinis niya rito. Dapat nadala na ito sa sakit ng pagkakasampal niya. She was expecting him to leave her alone pero hindi ito lumayo mula sa kanya. Tinanggal ng isang kamay nito ang hikaw sa ibabang labi at inilagay sa kamay niya. Di nito inalintana ang lakas ng pagkakasampal niya na bakas pa sa namumula nitong pisngi.
“People in the States kiss to say hello but this is the way I say you’re mine,”Hindi na niya naiiwas ang mukha dahil hinawakan nito ang ulo niya holding her still. Nabigla siya nang ang isang kamay nito ay pumaikot sa kanyang beywang framing her body to his. Sinamantala ng mapangahas na labi nito ang pagkabigla niya. Nagawang salakayin ng mapaglarong dila nito ang bibig niya. Tasting her and slowly taking away her sanity. Sinubukan niyang itulak ito pero para itong pader. Pinagbuti pa nito ang ginagawa. He started caressing her nape, urging her to respond. Pakiramdam niya ay biglang tumaas ang temperatura ng katawan niya. Ang kamay niya ay kusang pumaikot sa leeg nito. Alak ba ang bibig nito? Dahan-dahan kasi siyang nalalasing sa ekspertong pananalakay ng labi nito. Nanghihina na siya. Alam niyang ilang sandali pa ay tuluyan nang babagsak ang depensa niya nang biglang tumunog ang cellphone nito. Sinagot nito iyon pero nanatiling nakadikit ang katawan nito sa kanya.
“Ma nakauwi na ako. Oo bibilinan ko si Manong Ben na ipasok nalang ang sasakyan. Papasok na ako ng bahay…Okay…”ibinalik nito sa bulsa ang cellphone.
“Paano ba iyan tapos na ang klase natin ngayon and you failed. Score is 2 out of 10. Hindi papasa kay Kuya. Sa susunod na return demonstration ay dapat makapasa ka na. Show me what you’ve learned dahil kung hindi ay mapipilitan akong gawin na once a day ang return demonstration mo.”

First kiss niya. At sa taong hindi niya pa naman gusto. Gusto niyang magwala. Hindi kasama sa fairytale niya na mangangaliwa siya. Dapat loyal lang siya sa kanyang prinsipe. Pero wala na siyang magagawa pa. The damage has been done. Kung sakaling ikasal na sila ng prinsipe niya ay ipaliliwanag niya nalang dito ang mga pangyayari. Mabait si Louis kaya siguradong magpapatawad ito.
Nilagyan niya ulit ng toothpaste ang toothbrush. Kahit na nagtitipid siya pagdating sa budget para sa toothpaste ay mas importante ang pagiging sagrado ng kanyang bibig. Kinuskos pa niyang mabuti ang ngipin. Hindi nakatakas sa toothbrush ang labi niya. Mamaya ay lalagyan niya rin iyon ng alcohol.
You’re mine…Napailing siya nang sa ikadalawampung beses ay bumalik na naman ang mga katagang iyon sa kanyang isipan. Kung may holy water pa ay lalagyan niya rin ang labi niya para mataboy ang masamang isipin na iyon. Matapos magsipilyo at maglagay ng alcohol plus holy water ay nahiga na siya sa papag. Malinaw pa rin ang mukha ni Kiel sa kanyang isipan. Tumayo siya at pinatay ang ilaw at sa halip na makatulong ang kadiliman ay lalo lamang niyon pinalinaw ang mga nangyari.
“Isandaang baka, siyamnapu’t siyam na baka, siyamnapu’t walo…”
Ang sunod na narinig nila Marcus ay ang mahinang paghilik niya.

Fools in love

2009-05-07T07:21:00.001-07:00

Br is a good friend...i wrote this when i was super down and BR is one of those SHEYYT friends that remained and guided me to the right path...bwehehehe...The real BR is a whole lot lovable than the male lead...hehehe..

Excerpt:

Naramdaman niya ang paghinto ng sasakyan. They stopped in front of a 24-hour Jollibee branch.
“Sa tingin ko ay hindi ka pa naghahapunan at nagugutom na naman ang mga bulate ko so we better eat first.”pag-iimporma ni BR.
She unfastened her seatbelt.
Hindi na niya kokontrahin ang sinabi nito dahil pati siya ay nakaramdam na rin ng pagkalam ng tiyan. She had her last meal at around 11 in the morning at brunch na niya iyon. Naging busy na siya buong maghapon sa pag-aasikaso sa deliveries ng mga bulalak sa Divisoria. Kinailangan niyang gampanan ang responsibilidad ni Lora dahil nagpunta ito sa doctor nito for her monthly check-up. Come to think of it, ni hindi pa siya nakakasama dito tuwing magtutungo ito sa doctor nito. Kung ang maiiwan lang sa flower shop ang problema ay puwede naman nilang ibilin ang pamamahala sa isa sa mga tauhan ng shop. Kaso kaya siya di nakakasama sa mga check-ups ni Lora ay dahil sa kahilangan ni Lora na hayaan na lang itong mag-isa na pumunta sa doktor nito.
How time flies. She had been adopted by Lora since she was fifteen and thirteen years have passed since then. Di makakailang tumatanda na rin ito. Kung physical appearance nito ang pagbabasehan ay hindi halatang in two years time ay magsisingkwenta na ito but Lora’s health is deteriorating. Hindi man ito nagrereklamo sa kanya ay napapansin niya na madali na itong mapagod. Kung noon ay nagagawa pa nitong magbiyahe papuntang Baguio once week para bisitahin ang flower farm sa ngayon ay siya na ang gumagawa nun.
Hindi na niya hinintay na pagbuksan pa siya ng pinto ni BR. Nagpatiuna na siya rito. Naiwan ito dahil sinigurado pa nito na nakalock ang pinto ng sasakyan. Marami-rami pa rin ang tao sa loob ng fastfood. Biyernes nga pala, siguradong karamihan sa mga nandoon ay gigimik.
Pumuwesto siya sa table na nasa sulok. Nang pumasok si BR ay hinanap ng paningin nito kung saan siya nakaupo at nang makita nito kung saan siya nakapuwesto ay dumiretso ito sa counter. Sa oras na lumapit ito ay makakatikim ito ng sermon mula sa kanya. Hindi man lang siya nito tinanong kung ano ang gusto niyang kainin.
Natagalan ito sa pagpila. Nang palapit na ito ay nakaready na siya kung paano sisimulan ang speech niya ngunit hindi siya nakapagsalita nang makita ng dami ng inorder nito. May nakasunod pang crew ng fastfood dito at may bitbit rin na tray ng pagkain.
“Ibaba mo lang diyan.”utos nito sa crew. “Salamat.”
Hinintay muna niya na makalayo ang crew bago nagtanong dito. “Huh! Binili mo ba lahat ng nasa menu nila?”
“Nope.” Nagsimula na itong kumain ng hamburger.
“And this is my share?” She pointed on the tray in front of her.May spaghetti, hamburger, fries at rocky road sundae sa tray niya.
”Alam mo ba na kai-”Hindi niya naituloy ang sasabihin niya dahil isinubo nito ang natira sa kinakaing hamburger nito. Pinandilatan niya na lang ito. BR really changed.
Change number 1, now he’s a dictator.

Fools in love

2009-05-07T07:21:00.000-07:00

painting the music of L.O.V.E

2009-03-26T05:31:00.001-07:00

Thirteen???Fifteen???or was it Twenty years ago??? This fickle head can't even remember when it all started...can't even seem to care whether I've really survived the crash...whether this worn-out heart have really continued beating...whether all those bee stings really helped in prolonging my suffering...whether the stitches healed the guilt completely...whether somebody would be able to search for me in this world of doom that i've been living ever since my soul died decades ago...Hell! I never dreamt of my thoughts in such a state of paradoxical trance,,,Never expected that my heart would be in the heat of turmoil... Never reflected for so long until i heard the voice of an angel...a beautiful voice singing a unique mellow harmony of a wandering heart...a voice that allowed me to grasp the amazing silhouette of the world that was now alien to this mere ghost...a melody that allowed me to compose the adoring notes hurling inside my head...a tune that has turned all those bland scent into a romantic aroma ..it was then that my visits to the open window of my hunted room became frequent...little by little ...all the angst that have burdened this frail ghost started to fade...all the darkness was now in the shades of ROYGBIV ...then the cool breeze caressing the pale skin in all those private concertos delivered a concealed message...my fingers started to decipher the codes in the small piece of paper...but this skilled fingers gave up...all i could do was smell the cigarette scented paper...then the small piece of paper was followed by another one...and then another...and another...but i was not able to discover the hidden clandestine of every paper that has passed this bare hands....then one night, the sweet voice sung a lonely ballad...a tragic tune that not even a nightingale will be able to sing...followed by a loud *bang*...then creepy silence...i've alerted my senses...a voice deep within me kept on shouting..."please play your music! let me hear your song! let me feel life again!"...but not a single sound was heard...i stayed up the whole night waiting for the angel to play his harp and sing...convincing myself that the angel never left me alone in this doomed world of mine...but as the heat of the sun touched my face reality knocked on my stressed out soul...three rings of the church bell signaled the end of my unseen romance...the slow rhythm of the funeral song made me deaf again to the music of life...
Tags: blind's love story
Prev: PictuRe

Mr. Wrong can be mr. Right

2009-03-26T02:20:00.000-07:00

he brings me to the limits of my burning temper

he scolds me till dumbness dominates my intellect

he buries the self-respect left in me by his heartbreaking insults

he never appreciated my music...in fact he regarded it as a noise...

he never read my writings... but he dared calling them a piece of trash

he never tasted the food i cook...for he feared that i'd drug him

he hates the perfume i use for its intoxicating scent

he looks down on me for inferior creatures for him doesn't deserve 'respect'

he is my number ONE critic...

he is my number ONE enemy...

He hates me the same as i hate him...

I even curse his name every night before i sleep

The anger within my heart even prompted me to write vandals about his hateful attitude and egoistic principles...

but heck ...fate played its game on us...

it was one rainy evening then that i first discovered the kept secrets of the most hateful man existing in my world...I'm the last person to leave the school, i believe...My science project is due the next day and the circuit is not cooperating with me...After i thought was an eternity, the set up was finished...I tried calling my Papa's phone so he can fetch me but he's phone is out of reach...with the remaining coins i have, i telephoned our house...And i guess i'm really unlucky for the payphone is not working... after fighting within myself, I was left with no choice but to bravely feel the heavy rain soaking me wet to the bones...In the coldness of the whistling wind, i wrapped my arms around my pooh backpack and run on the pouring rain...everything ahead of me is a blur...the water that drenched my face prevented me from seeing what lies ahead...and then came a big wall...no i bumped into a warm-blooded human being...I wanted to say sorry but not a single word came out... The creature wrapped his arms around my shoulder and lead me to the waiting shed outside our school...I wanted to thank him for protecting me from the wrath of the rain but before a voice came out...right in front of me materialized the face i hate the most...Before i could utter a word against him, an old woman in his fifties came running towards the hateful guy...

"Marco your brother had an attack,"said the woman sobbing...it was then that the red car of my father parked right in front of us...I immediately got inside the car...i can just leave mr.arrogant and the woman behind but something inside me made me call out his name...and after sometime we are already on our way to the provincial hospital...mr.arrogant searched for his brother like a mad man...but he was too late....the lifeless body of his brother was already wrapped neatly in a white cloth...mr. arrogant cried as if the world has left him alone for good..And i was there the whole time to witness mr.arrogant's suffering...I saw how he's been slowlyb tortured by the sight of the lifeless body of his ten year old brother...the memory of the heartbreaking night is still vivid in my thoughts,even in my dreams...

a week have passed since the burial of mr. arrogant's brother...i purposely bumped into him...i was expecting a smile from him but all i earned was a cold blank stare...the anger forgotten for sometime started to resurface...

i followed him into his turf and confronted him...amusement was mirrored in those eyes of him... i decided to retreat but his hand stopped me from leaving his territory...before i could protest,,,he's already savagely kissing me...his hand doing wonders in every possible way that i've never imagined...i wanted to push him....let my anger overpower my senses...

but the flame of anger was far too strong to control

I was never aware when it all started... but a collision of opposing poles happened

once a world connected by HATE in capital letters is now united by an unspoken passion...

my critic is now my number one fan...

my number ONE enemy is now my lover...

Hell! I never expected things to turn those bitter memories into a heartwarming experience...

i never thought that mr. arrogant would be the most understanding person in my life...never expected that mr. WRONG would be my mr.right...i found the way to his heart andhelped him forget all the loneliness in it...but it was him who taught me which path to travel so that i'll be able to reach him

Behind the Death Line

2009-03-23T18:26:00.001-07:00

Stunned waiting for the final blow of life's cruel yet dearest end

Catatonic in disbelief that what once a lively laugh would turn into an agonizing cry...

The bee stings has been hurting much

prolonging the hopeless case of the lifeless soul

bringing color to the ghostly face

creating empty hopes

replacing all that have been lost but can never be able to prevent the knocking doom...

the sobs become clearer than any deaf can hear...

the river of tears is within reach but the hand is too heavy or is it the poison of weakness that hinders it from wiping off the flow of despair???

still hoping for a rare second chance...

but the devil never granted my parole...

an hour

a minute

or even seconds...

he'll be here anytime...never realized that he's been lining on the death line...never found out not until death himself popped out of his contaminated body...

a HEART for HIM

2009-03-03T01:19:00.000-08:00

i always think about YOU...

wondering IF

you have eaten...

you are okay....

what that frown on your face means...

what did you do the other night to make you look sleepy ...

whose with you right now...

will THERE be time that i'll not be a mere friend to you

will there be a time that the name you've given me holds a special meaning...

will there be a time that you're going to entrust to me the key to your lonely HEART...i love you and your insensitivity makes it a whole lot difficult loving YOU...

2009-02-26T02:41:00.000-08:00

2009-02-26T02:23:00.001-08:00

2009-02-26T02:11:00.000-08:00

2009-02-25T03:08:00.001-08:00

I've been counting and what makes it a lot harder is the agony of waiting for the moment that will never come. A moment that I've been dreaming but disappointment sets in everytime I wake up realizing that i've been setting my eyes on him but he never looked in my direction. There were times that i thought he's dreamy stare is meant for me but then in the end i've realized that he was looking thru me as if i'm just a transparent wall between me and her.
For almost three years now, I'm still his shadow. Following him even in the darkest of the night where my existence remains unnoticed. I've been watching his every move, waiting for his mr. bean smile and enduring the pain everytime i hear him mention her name. How many times have i been convincing myself to forget him...trying to suppress the voice inside this dumb heart of mine...making my pentium one brain win over my heart... but in the end i failed...I thought i've forgotten his musculine smell but I was wrong for even when my eyes are closed, I'll still be able to recognize his scent...I tried to stop listening to the voices around me but in the middle of the creepy silence, i can still hear his voice...I blindfolded my eyes but in just a few seconds, images of him started playing...i gambled and tried starting again with someone else but till now he is still the owner of my heart and my present 'husband' will remain a mere boarder...

I love him...But HE LoVes HER....and I can't do anything about it...

if cupid was santa claus

2009-02-14T00:10:00.000-08:00

if cupid was santa i would:

place the person i love most on top of my wishlist

ask him to bring that person in front of me at this instant

beg him to give me enough courage so that i can tell that person that i really care for him

request him to hypnotize 'him' and tell 'him' to go on a date with me today

lastly...i would ask him to make that 'person' love me even just for a day...

but cupid can never be santa...and all my love wishes won't come true...in love the heart really decides and wishes would never be granted..In love you have to smell the foul aromatic scent, taste the sweet-bitter taste and experience the best painful experience...In love you have to laugh your heart out loud even if your heart are is torn into pieces...

Last FareWeLL

2008-09-13T17:51:00.000-07:00

He ReceiVed my msg, "FoCus on your VocatioN"...
the reply was "is there anything wrong? You've changed"

I felt guilty...

hmmmmm

I've been bothering him for 3 years...

No!!!!

I've been loving him for the past three years and now that i have his love, I decided to give up....

WHY???????????

it's simply becaUSe, i woke up on the right side of the bed

realizing that there would never be us...

and there was never US

In thE next four YeaRs maybe, I'll Be in the HosPItal

RenderIng care

and HiM??

He'll be PreAching about The WoRd of GOD...

In The NexT nine years i'll be marrYing My PresEnt BoYfrienD ...

and the FuNNy thing is... I WaNt HiM to be the PersON to wed us...hahahahahaha..fatE brought us together...made us fall in too deep...but in the end...it made US realize that what we are doing is wrong...I am finally letting HIM go...I've committed myself to someone whom I can make plans for the future...someone who I can be with in the next years, decades, or if possible centuries to come..

Right Now, I'm noT yet that In Love wiTh hiM...
But he promised to waiT...FareweLL ArC

FareWell to all the memories we haD!!

SweEt SuRREnDer

2008-09-13T17:48:00.000-07:00

SittiNg on the DaMp and thE daRk corNer of ThE RooM
WaItinG for ThE stoppIng of The crUEl raInwaTer and My FiNaL dooM
HeaRing the SarCastic laugHs, hystErical criEs and ThE sHouT oF agOny
HidiNg liKe ThIevEs on thosE uNseeN shaDoWs disRuptiNg the night's haRmoNy

TheN the ErUption oF a ThuNder KnocK on ThE dooR
WhiCh sent the TrembliNg BoDy scrAmBling and stRuggLing on the blood-FillEd floOr
SudDenly the criEs, the LaUghs, the sHouts disappeaRed
In the SileNce, a deeP and familiAr voice caLLing my ForGotten name is heard

SlowlY the tiRed and woRn out FacE looKed up and my HeaRt starTed to raCe
In The jouRnEy of LiFe we TraVeled diffeReNt paths but we've met at the end of the Maze
As the loVely FaCe of the MaN reGistered on my deterioratiNg braiN
RecogNiziNg the ADONIS made Me realiZe that i'm still sane

The Hazelnut eyes buries through my very soul
Without breaking contact, he kneels down
Picked up my wouNded heart pReventing me FroM further faLL
And in his KisS all my worriEs were blown

He gave me the most passionate kiss
that in my lifetime i daRe not Miss
As he slid down his HanD into My waist, I know I'm his'
And I've no choice but to enjoy the PuRe Bliss...

FROm MISS paranoia

2008-09-13T17:37:00.000-07:00

StaNding sTill in ThE Middle of the FaCeless Crowd
SCreaMing at the Top of my voice and cRying out loud
UsIng all strength lEft to call out the stranGer's name
But no one seeMs to heaR me and it's all the same...
I've been trying To seaRch foR the stranger amongSt the ColD facEs
HunTing HiM dowN on sOme UnnamEd places
Suddenly I felt a tap of a familiar hand on my shoulder
but when I turned around no one is in there
Then little by little I'm losing my precious sight
My world becomes darker at the broad daylight
And the voices started to fade in a blink of an eye
Hell! the world is living me and I wanted to Cry
...a creepy silence fOlloWeD
Am I really alone in the middle of the bUsY Road?
But How will I know The answeR to my quesTIOn
If I caN't hear anything and I'm left with no vision

IF ever you happen To see the missing straNger
or see the man who tapped me on my shoulder
If ever you happen to hear the voice of the faceless stranger
Please tell me and at an instant i'll be there...

I slowly opened my eyes only to realize that I've been dreamiNg...well not the unusual dream ...I've been having that dream since the day you broke the engagement , OUR engagement and left without a word...
For the past 2 years...5 years...10 years of my life, I've been occupying the saME bed:BED 13, what a lucky number...and mind You i've been sharing the same room with a lot of other WoMEn who also have these cREePy dreaMs...But they're too selFiSh and they won't share it With me...then a beautifUl lady eNtered the RooM, with an ant filled traY on her hand...why ant-filled tray? Well the Ballpen like thing that she inserts on my skin bites like an ant, a GIANT ant...After giving the woman occupyiNg bed number 12 her ant-bite, she proceeded to bed number 14...I tried calling the lady's name but she won't take a glance at me...then reality struck me...I no longer own BeD 13...the occupant of bed 13 died a day ago...

cAuSe of DeaTh: HeMoRHAGGe from a punctuReD HEART

a YounG Love

2008-09-12T10:33:00.000-07:00

I wake up each day with a bright smile painted on my plain face...
having his name scribbled on my half-awake brain...
thInking of the Not so CheEsy coNverstioN
that Lasted in the setting of the dawn...
remeMbering his not so DeliciouS Laugh
feedIng my glooMY MooD...
MeMorizing the HoaRseNess of his VoIce
that keeps On BuggIng me and I had no choice...
FeELing the warmth of his LoVing Words
coMforting and protectiNg me from The hellish StOrms...
daYdreamiNg of the next not so BORinG Years with Him
of the future plain faced kids we'll raise with LovE
looKing forward To the Not so romantic DiNNers with him
the COMmOn but sweet waLks along the BeaCh
the NightS of conVersations with hiM on my sidE
wiTH ME holDing and Feeling ThosE caloused hands
ThaT TouChed and WarMed my achinG hEarT...
The Heck! He's the only sun I know
that can brighten up my gloomy MooD
that can bring Me My SanitY
that can Give me the TiniesT light behind Those CloUdy SKiEs!!!!!!!